غایب همیشه حاضر

چند قرن است که احرام تماشا داریم
                                      بر زبان نام اهورایی مولا داریم
چند قرن است دعا بوی فرج می گیرد
                                      و سراغ کسی از جمعه حج می گیرد
چند قرن است و زمین اوج مداوم دارد
                                      جمکران غلغله ی قامت قائم دارد
چند قرن است ولی جای تبسم خالی است
                                      جای دل در نفس جاری مردم خالی است
قطره ماندیم و یک پنجره دریا نشدیم
                                      کج نشستیم که شایسته مولا نشدیم
ما که هستیم ، خدایا به کجا مشغولیم ؟
                                      ظاهر این است که ما هم به دعا مشغولیم
همه در معرض شیطان و مسلمان در حرف
                                      راهیان سفر روشن ایمان ، در حرف
همه بیگانه ز خویشیم و به ظاهر با خویش
                                      ظاهر آراسته داریم و به باطن تشویش
شیعه هستیم ولی لایق مولا هستیم؟
                                       لایق آنچه که داریم تمنا هستیم ؟
این درست است که البته کسی می آید
                                     این که از کعبه « مسیحا نفسی می آید »
ولی ای کاش که ما لایق مولا باشیم
                                     نسل سبزی که نبی گفت ، همین ما باشیم
پس بیایید دل از هر چه هوی پاک کنیم
                                    و هوس ها را ، خس ها را ، در خاک کنیم
دل ببندید که هنگام دعای فرج است
                                    سنگ ها بگذارید که دل جای حج است

 بگذار که در حسرت ديدار بميرم

                                        در حسرت ديدار تو بگذار بميرم

دشوار بود مردن و روی تو نديدن

                                       بگذار به دلخواه تو دشوار بميرم

بگذار که چون ناله مرغان شباهنگ

                                    در وحشت و اندوه شب تار بميرم

بگذار که چون شمع کنم پيکر خود آب

                                    در بستر اشک افتم و ناچار بميرم

بگذار چو خورشيد گدازنده مس فام

                                      در دامن شب با تن تب دار بميرم

بگذار شوم سايه ايوان بلندت

                                       سويت خزم و گوشه ديوار بميرم

ميميرم از اين درد که جان دگرم نيست

                                        تا از غم عشق تو دگر بار بميرم

تا بوده ام ای دوست وفادار تو بودم

                                            بگذار بدان گونه وفادار بميرم

ز لیلی من شنیدم یا علی گفت

                                           به مجنون چون رسیدم یا علی گفت

مگر این وادی دارالمجنون است

                                          که هر دیوانه دیدم یا علی گفت

نسیمی غنچه ای باز میکرد

                                         به گوش غنچه دیدم یا علی گفت

چمن با ریزش باران رحمت

                                        دعایی کرد و او هم یا علی گفت

خمیر خاک آدم را سرشتند

                                       چو برمیخواست آدم یا علی گفت

مسیحا دم از اعجاز میزد

                                       ز بس بیچاره مریم یا علی گفت

علی را ضربتی کاری نمی شد

                                      یقینم ابن ملجم یا علی گفت

مگر خیبر ز جایش کنده می شد

                                      یقین آنجا علی هم یا علی گفت

عجب رسمیه رسم زمونه
قصه برگ و باد خزونه
میرن آدما از اونا فقط
خاطره هاشون به جا میمونه
کجاست اون کوچه
چی شد اون خونه
آدماش کجان خدا میدونه
بوتهء یاس بابا جون هنوز
گوشهء باغچه توی گلدونه
عطرش پیچیده تا هفتا خونه
خودش کجاهاست خدا میدونه
میرن آدما از اونا فقط
خاطره هاشون به جا میمونه

تسبیح و مهر بی بی جون هنوز
گوشهء طاقچه توی ایونه
خودش کجاهاست خدا میدونه
خودش کجاهاست خدا میدونه
میرن آدما از اونا فقط
خاطره هاشون به جا میمونه

پرسید زیر لب یکی با حسرت
پرسید زیر لب یکی با حسرت
از ماها بعدها چه یادگاری میخواد بمونه
خدا ميدونه
میرن آدما از اونا فقط
خاطره هاشون به جا میمونه
میرن آدما از اونا فقط
خاطره هاشون به جا میمونه

روزي مرد کوري روي پله‌هاي ساختماني نشسته و کلاه و تابلويي را در کنار پايش قرار داده بود روي تابلو خوانده ميشد: من کور هستم لطفا کمک کنيد .

روزنامه نگارخلاقي از کنار او ميگذشت نگاهي به او انداخت فقط چند سکه د ر داخل کلاه بود.او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اينکه از مرد کور اجازه بگيرد تابلوي او را برداشت ان را برگرداند و اعلان ديگري روي ان نوشت و تابلو را کنار پاي او گذاشت و انجا را ترک کرد. عصر انروز روز نامه نگار به ان محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است مرد کور از صداي قدمهاي او خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسي است که ان تابلو را نوشته بگويد ،که بر روي ان چه نوشته است؟روزنامه نگار جواب داد:چيز خاص و مهمي نبود،من فقط نوشته شما را به شکل ديگري نوشتم و لبخندي زد و به راه خود ادامه داد.

مرد کور هيچوقت ندانست که او چه نوشته است ولي روي تابلوي او خوانده می شود

 امروز بهار است، ولي من نميتوانم آنرا ببينم !!!!!

شب آمد, غصه هم با او,ولی من باز تنهایم

تو رفتی,خنده هم رفته, گل خوشخند زیبایم

جوابم را ندادی تا بدانم دوستم داری

بدون تو همه در بند افسوس و دریغایم

دلم را با خودت بردی, ولی هرگز ندانستی

که من بی بودن تو, بی سرو بی دست و بی پایم

سحر گاه وداع تو , دعا کردم که بر گردی

شب آمد, غصه هم با او,ولی من باز تنهایم

 من پذیرفتم شكست خویش را             

           پندهای عقل دور اندیش را

من پذیرفتم كه عشق افسانه است            

          این دل درد آشنا دیوانه است

می روم از رفتن من شاد باش        

            از عذاب دیدنم آزادباش

گر چه تو تنها تر از ما می روی             

        آرزو دارم ولی عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد را                   

        تلخی برخوردهای سرد را

می رسد روزی كه بی من لحظه هارا سر كنی

می رسد روزی كه مرگ عشق را باور كنی

می رسد روزی كه نامه های كهنه ام را مو به مو از بر كنی

دشتها آلودست

در لجنزار گل لاله نخواهد روييد

در هواي عفن آواز پرستو به چه كارت آيد ؟

فكر نان بايد كرد

و هوايي كه در آن

نفسي تازه كنيم

گل گندم خوب است

گل خوبي زيباست

اي دريغا كه همه مزرعه دلها را

علف هرزه كين پوشاندست

هيچكس فكر نكرد

كه در آبادي ويران شده ديگر نان نيست

و همه مردم شهر

بانگ برداشته اند

كه چرا سيمان نيست

وكسي فكر نكرد

كه چرا ايمان نيست

وزماني شده است

كه به غير از انسان

هيچ چيز ارزان نيست .

توگفتي كه دنياي آدم همين جاست      مرا باز گردان

كه اين جا فقط فصل كولاك سرماست    مرا باز گردان

چرا وصل ما را به تيغي بريدند ؟ به زخمي خريدند

رها از تو بودن هماورد شبهاست     مرا باز گردان

مرا از وجودت به اينجا كشاندي     به بودن نشاندي

نديدي نگاهم,  وجودم چه تنهاست    مرا باز گردان

چرا رنج بردي؟ چه تكليف سختي ست  كه شايسته ات نيست

مجازات ماندن گناهي كه بر ماست      مرا باز گردان

در آن قصر خونين نفس ميزدم من    كه امنيتم بود

از اين عصر خونريز به آنجا كه زيباست    مرا باز گردان

به جز دست هايت كجا را بخواهم ؟ كه آرامشي نيست

از اين دير وحشي كه چنگال غوغاست مرا بازگردان

من آغاز ترسم كه اين جا بزرگ است  و دندان گرگ است

به دنياي تنگي كه پيوند گرماست     مرا باز گردان

ببين نغمه اي را كه غمگين سرودي    تو شاعر نبودي

به آغوش تنگت به شعري كه در ماست    مرا باز گردان

همان جيغ اول پشيمانيم بود    كدامين تولد ؟!

به گرماي زهدان به آنجا كه يكتاست    مرا باز گردان

وقتي هر گوشه ي اين شهر               پر تزريقي  و معتاد

وقتي شاعر  سياست                      به  مسافر  كشي  افتاد

وقتي باتوم  و  كشيده                     زده   تو غرور  مردم

وقتي  زجه ي  شكنجه                   توي اين همه  صدا  گم

وقتي   پرونده   ي   بره                  زير دستاي  يه  گرگه

جايي   كه   چرا  و  اما                    غلطي خيلي   بزرگه

وقتي  كودك      خيابون                نصفه شب آدامس به دسته

اونكه مسئول و مديره                      يا خماره    يا كه مسته

  دختر فراري هر شب                        وقتي تو تخت جديده

روي موهاش حتي رنگ                    گل سر رو هم نديده

وقتي كه گليم تصميم                        قد پاي من و ما نيست

وقتي حرف حرف يه فرده               حرف حرف اجتما نيست

وقتي مزه تن تو                              باب دندون سياست

جاييكه شعر جديدت                     دردسر ساز مي شه واست

از دو تا چشماي آبيت                      شعر گفتن خنده داره

توي شهري كه غم نون                    اشك مرد و در مياره

^{در تمام لحظه هايم هيچکس خلوت تنهاييم را حس نکرد}

 ^{آسمان غم گرفته هيچگاه برکه ی طوفانيم را حس نکرد}

 ^{آنکه سامان غزل هايم از اوست}

 ^{بي سر و سامانيم را حس نکرد}

^{مي رسد روزي که بي من روزها را سر کني}

^{مي رسد روزي که مرگ عشق را باور کني}

 ^{می رسد روزی که تنها در کنار عکس من}

^{قصه ی عشق کهنه ام را مو به مو از بر کنی}

نمي دانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمي خواهم بدانم كوزه گر از خاك اندامم چه خواهد ساخت

ولي بسيار مشتاقم كه از خاك گلويم سوتكي سازد

گلويم سوتكي باشد بدست كودكي گستاخ وبازيگوش

و او يك ريزوپي درپي دم گرم خويش را در گلويم سخت بفشارد

وخواب خفتگان خفته را آشفته سازد

بدين سان بشكند دايم سكوت مرگبارم را

روي قبرم بنويسيد مسافر بوده است

بنويسيد كه يك مرغ مهاجر بوده است

بنويسيد زمين كوچه ي سرگردانيست

او در اين معبر پرحادثه عابر بوده است

صفت شاعر اگر همدلي و همدرديست

در رثايم بنويسد كه شاعر بوده است

بنويسيد اگر شعري ازاومانده بجاي

مردي از طايفه ي شعر معاصر بوده است

مدح گويي و ثنا خواني اگر دين داريست

بنويسيد در اين مرحله كافر بوده است

غزل هجرت من را همه جا بنويسيد

روي قبرم بنويسيد مهاجر بوده است

شيشه اي مي شکند...

يک نفر مي پرسد...

چرا شيشه شکست؟

مادر مي گويد:شايد اين رفع بلاست.

يک نفر زمزمه کرد...

باد سرد وحشي مثل يک کودک شيطان آمد.

شيشه ي پنجره را زود شکست.

کاش امشب که دلم مثل آن شيشه ي مغرور شکست,

عابري خنده کنان مي آمد...

تکه اي از آن برمي داشت

مرحمي بر دل تنگم مي شد...

اما امشب ديدم ...

هيچ کس هيچ نگفت

غصه ام را نشنيد...

 از خودم مي پرسم

آيا ارزش قلب من از شيشه ي پنجره هم کمتر است؟؟

دل سخت شکست اما,هيچ کس هيچ نگفت و نپرسيد چرا؟؟؟؟؟

خدای من !

در کدامین کهکشان سیر می کنی ؟

در کدامین جاده پیش می روی ؟

من اینجا هستم ...

من اینجا هستم  با تمام خوبی ها و بدی هایم

من نقطه ی کوچکی از دنیای بزرگ  افرینش هستم

نقطه ای که اگر تو اراده کنی نخواهم بود...

گاهی دلم تنگ می شود...

گاهی دلم تنگ می شود برای تمام داشته ها و نداشته هایم

گاهی دلم تنگ می شود برای خنده های بی دلیل کودکانه ام

و چه دنیایی دارند کودکان

دنیایی که هر چه بزرگ می شویم کوچک تر می شود ...

خدا پرسید : "پس تو می خواهی با من گفت و گو کنی ؟"

من در پاسخش گفتم : " اگر وقت دارید "

خدا خندید : "وقت من بی نهایت است

در ذهنت چیست که می خواهی از من بپرسی ؟"

پرسیدم :" چه چیز بشر شما را سخت متعجب می کند ؟"

خدا پاسخ داد :" کودکی شان . اینکه آنها از کودکی شان خسته می شوند ، عجله دارند که بزرگ شوند،

و بعد از مدتها آرزو می کنند که کودک باشند .

... اینکه آنها سلامتی خود را از دست می دهند تا پول بدست آورند ، و بعد پولشان را از دست می دهند تا دوباره سلامتی خود را بدست آورند .

اینکه با اضطراب به آینده می نگرند و حال را فراموش می کنند وبنابراین نه در حال زندگی می کنند و نه درآینده .

اینکه آنها به گونه ای زندگی می کنند که گویی هرگز نمی میرند وبه گونه ای می میرند که گویی هرگز زندگی نکرده اند ."

دستان خدا دستانم را گرفت ، برای مدتی سکوت کردیم

و من دوباره پرسیدم :"به عنوان یک پدر می خواهید کدام درسهای زندگی را فرزندانت بیاموزند؟"

او گفت :"بیاموزند که آنها نمی توانند کسی را وادارکنند که عاشقشان باشد ، همه ی کاری که آنها می توانند بکنند این است که اجازه دهند خودشان دوست داشته باشند .

بیاموزند که درست نیست که خودشان را با دیگران مقایسه کنند .

بیاموزند که فقط چند ثانیه طول می کشد تا زخم های عمیقی در دل آنها که دوستشان داریم ایجاد کنیم ، ما سالها طول می کشد تا ان زخم ها را التیام بخشیم .

بیاموزند که ثروتمند کسی نیست که بیشترین ها را دارد ، کسی است که به کمترینها نیاز دارد .

بیاموزند که آدم هایی هستند که آنها را دوست دارند ، فقط نمی دانند که چگونه احساساتشان را نشان دهند .

بیاموزند که دو نفر می توانند با هم به یک نقطه نگاه کنند و آن را متفاوت ببینند .

بیاموزند که کافی نیست فقط آنها دیگران را ببخشند ، بلکه آنها باید خود را نیز ببخشند ."

من با خضوع گفتم :" از شما بخاطر این گفت و گو متشکرم .آیا چیز دیگری هست که دوست دارید فرزندانتان بدانند ؟"

خداوند لبخند زد و گفت :" فقط اینکه بدانند من اینجا هستم "

"همیشه "

  عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم  همان یک لحظه اول که اول ظلم را میدیدم از مخلوق بی وجدان،
جهان را با همه زیبایی و زشتی ، بروی یکدیگر ،ویرانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم

که در همسایه ی صدها گرسنه چند بزمی گرم عیش و نوش میدیدم
نخستین نعره مستانه را آندم  بر لب پیمانه میکردم

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
که میدیدم یکی عریان و لرزان ، دیگری پوشیده از صد جامۀ رنگین
زمین واژگون ، مستانه میکردم و آسمانرا

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
نه طاعت می پذیرفتم   
نه گوش از بهر پاره پاره در کف زاهد نمایان استغفار این بیدادگرها تیز کرده ،
سبحۀ، صد دانه میکردم

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
برای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان
هزاران  لیلی ناز آفرین را کو به کو ،
آواره و  دیوانه میکردم

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم

بگرد شمع سوزان دل مشتاق سر گردان سراپای وجود بی وفا معشوق را
پروانه میکردم

عجب صبری خدا دارد  
اگر من جای او بودم
 بعرش کبریایی ، با همه صبر خدایی
تا که میدیدم عزیز نابجایی ، ناز بر یک ناروا گردیده خواری میفروشد ،
گردش این چرخ را وارونه ، بی صبرانه میکردم

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم

که میدیدم مشوش عارف و عامی ، ز برق فتنۀ این علم عالم سوز مردم کش ،
بجز اندیشه عشق و وفا ، معدوم هر فکری ،
در این دنیای پر افسانه میکردم

عجب صبری خدا دارد
چرا من جای او باشم 

همین بهتر که او خود جای

بنشسته و تاب تماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد،
و گر نه من بجای او چو بودم یکنفس کی عادلانه سازشی
جاهل و فرزانه میکردم


عجب صبری خدا دارد

 عجب صبری خدا دارد